Τρίτη, Φεβρουαρίου 16, 2016

Xίλια σύννεφα κλαίνε... Δεν είσαι εδώ...


Ήταν ο μικρότερος της παρέας... Και ο πιο αγαπημένος...Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, πήγαμε στα ίδια σχολεία,ονειρευτήκαμε μαζί, ταξιδέψαμε...

Ταξιδεύαμε συχνά μαζί. Θυμάσαι; Πάντα μαζί. Πάντα όλοι μαζί...Στα πιο όμορφα μέρη είχαμε πάει και στα πιο όμορφα όνειρα..Αλλά πάντα μαζί..

Σ' αυτό το ταξίδι όμως έφυγες μόνος..Ολομόναχος...Και πολύ νωρίς..Πολύ άδικα.. Ήθελες να ζήσεις έντονα.Να τα ζήσεις όλα νωρίς. "Κουρσάρος είμαι εγώ, μου'λεγες.Αντάρτης...Ο Τσε ο ίδιος. Όπως θες πες με".

Και ήσουν Αγγελάκο.Όλα αυτά μαζί ήσουν. Κι έφυγες κάπως έτσι.Σαν Κουρσάρος! Ήταν και το αγαπημένο σου τραγούδι ε; Θυμάμαι ακόμη εκείνη τη συναυλία του Παπακωνσταντίνου.Πάντα θα τη θυμάμαι.Δίπλα δίπλα καθόμαστε και την ώρα που έλεγε το τραγούδι, ανάβεις τσιγάρο και μου λες : "Κάπως έτσι θέλω να φύγω. Να πιάσει τέρμα το γκάζι κι ό,τι γίνει!" Χαμογέλασα. Τότε δεν ήξερα, δεν φανταζόμουν...

Σκέφτομαι πάλι τις στιγμές που ζήσαμε οι δυο μας μόνο. Τόσο λίγες, μα τόσο έντονες! Δε θα ξεχάσω ΠΟΤΕ που έγειρες στην αγκαλιά μου να κλάψεις μετά την πρώτη σου ερωτική απογοήτευση εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ και που επέλεξες εμένα για να το μοιραστείς, από όλους τους άλλους, όπως επίσης τα αστειάκια και τις..γκριμάτσες που μου έκανες για να μου φτιάξεις τη διάθεση όταν προδώθηκα από κάποιους, αγαπημένους τότε φίλους.

"Σου τα 'λεγα και δεν με άκουγες, μου 'λεγες συνέχεια. Εγώ όμως δεν θα σε προδώσω. Θα είμαι πάντα εδώ για σένα. Σου το υπόσχομαι".. Κι όμως, δεν την κράτησες την υπόσχεσή σου μικρούλι.Έφυγες. Με άφησες. Μας άφησες... Τόσο ξαφνικά και τόσο ανέλπιστα. Έφυγες στα 19 σου χρόνια.

Πάντα θα θυμάμαι το τελευταίο βράδυ μας.Μελαγχολικό,με μελαγχολική μουσική υπόκρουση...Θα έφευγες για διακοπές, έτσι όπως ακριβώς ονειρευόσουν πάντα. Με τη μηχανή σου! Κι έτσι έφυγες... Δε ξέρω γιατί, κάποια διαίσθηση ίσως, βούρκωσα όταν σε χαιρετούσα. "Τι κλαις, μου είχες πει. Σε μια βδομάδα θα είμαι πίσω!"

Αλλά δε γύρισες ποτέ..Μια απότομη στροφή ήταν αρκετή για να χάσουμε εμείς τον αγαπημένο μας φίλο και για να κερδίσει ο Θεος έναν ακόμη άγγελο. Τον δικό μας ¶γγελο... Κανείς ακόμη δεν έχει παραδεχτεί ότι έχεις φύγει. Και δε νομίζω να το παραδεχτεί ποτέ! Τραγική ειρωνία ε; Έφυγες έτσι όπως ήθελες. Σαν Κουρσάρος!

Είχα ορκιστεί στον εαυτό μου να μην ξαναπάω ποτέ σε συναυλία του Παπακωνσταντίνου.Δεν θα ήταν ποτέ η ίδια χωρίς εσένα.. Το ξανασκέφτηκα όμως, θα πάω. Κι όταν εκείνος ερμηνεύσει τον "Κουρσάρο" του, εγώ θα σηκώσω τα μάτια μου ψηλά, στα αστέρια, θα σου κλείσω το μάτι και θα σου τον αφιερώσω...

Και θέλω να μου χαμογελάσεις!

 www.musicheaven.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Google+ Followers

About Us

Recent

ArabicBlogger Tips And Tricks|Latest Tips For BloggersFree BacklinksBlogger Tips And Tricks Korean Japanese Chinese Simplified Russian Portuguese
English French German Spain Italian Dutch

Random